Leerlingenvervoer

Home Deze site Informatie voor ouders Informatie voor adviesraden Ervaringen Discussieforum Links en adressen Publicaties Contact Zoeken op deze site

Kosten mogen niet bepalend zijn bij vervoer leerlingen Ingezonden brief Frans Stravers Het leerlingenvervoer is veelvuldig in het nieuws. Meestal niet positief. Als gemeenteraadslid in Geldrop-Mierlo en vader van twee kinderen die gebruik maken van het leerlingenvervoer heb ik me vorig jaar verdiept in de hele materie. Dit mondde uit in behandeling in de gemeenteraad, veel reacties van verontruste ouders, een goed gesprek met de vervoerder en uiteindelijk de instelling van een cliëntenraad. Dat de kwaliteit van het vervoer is verbeterd, is mede te danken aan een vervoerder die zijn verantwoordelijkheid nam en verbeteringen doorvoerde. Het uitgangspunt van het leerlingenvervoer is dat kinderen die niet in staat zijn zelfstandig naar school te reizen, efficiënt en veilig vervoerd worden op een dusdanige wijze, dat zij bij aankomst op school goed in staat zijn om onderwijs te volgen. Het economisch uitgangspunt is dat dit gebeurt tegen een zo gunstig mogelijke prijs. Vandaar dat het leerlingenvervoer aanbesteed wordt. De – vooral Europese – richtlijnen maken een dergelijk aanbestedingstraject knap ingewikkeld. Prijs kun je gemakkelijk vastleggen, maar hoe leg je kwaliteit vast bij een open inschrijving. Iedereen mag inschrijven en de ondernemer die voor de laagste prijs aan de beschreven eisen voldoet mag het vervoer uitvoeren. Een ondernemer dient echter ook te beseffen dat hij speciale, kwetsbare mensen gaat vervoeren. Dat is wat anders dan de taxirit van de kroeg naar huis. Je moet dit vervoer op een speciale manier aanpakken. Daarvoor zijn goed opgeleide chauffeurs nodig die met conflicten kunnen omgaan. De plek van ieder kind, de samenstelling van de groep, het contact tussen de chauffeur en de kinderen, het zijn allemaal factoren die bepalend zijn voor het slagen van de rit. En de kwaliteit van de rit is bepalend voor het onderwijs en dus de toekomst van deze kinderen. Het gemeentelijk apparaat moet niet alleen controleren of de ritten zijn uitgevoerd, maar ook hoe ze zijn uitgevoerd. Wil je de kwaliteit goed controleren, dan moet je de baan op. Je moet kijken wat er gebeurt, luisteren naar ouders en – het allerbelangrijkste – je moet weten waar het over gaat. Simpele dingen als even de volgorde van ophalen wijzigen of een kind een andere plaats in de bus toewijzen kunnen verstrekkende gevolgen hebben. De simpelste methode om de kwaliteit te controleren is een tevredenheidsonderzoek onder de ouders. Ik heb een dergelijk onderzoek nog nooit gezien. Wel wordt veel gepraat over de kosten, die uit de hand lopen. De groei van het leerlingenvervoer stelt ook de ondernemers voor problemen. Zij hebben bij de inschrijving gerekend op een bepaalde hoeveelheid vervoer en als die snel toeneemt, beschikken zij niet over voldoende capaciteit. Om dit snel op te lossen neemt men soms wat kort-door-de-bocht-beslissingen. In Geldrop-Mierlo bleek vorig jaar dat een onderaannemer was ingehuurd die materiaal inzette dat niet veilig was. Dat leidde tot klachten over rare geluiden van de bus, slechte deuren, chauffeurs die amper wachten tot de kinderen zaten en hun riem aan hadden en dergelijke. Ook bleek gewerkt te worden met chauffeurs die niet over de juiste opleiding beschikten. Nogmaals, in Geldrop-Mierlo is dit goed gekomen. Maar het was niet de gemeentelijke organisatie die achter deze tekorten kwam. Ze kwamen aan het licht omdat we als gemeenteraadsfractie een oproep hadden gedaan om klachten te melden. Als je met deze materie bezig bent, tref je veel ouders die zich zorgen maken. Natuurlijk is het onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken, maar uit alle verhalen maak ik op dat het besef van de inhoudelijke en kwalitatieve aspecten van het vervoer van deze kinderen bij vervoerders vaak te wensen over laat. Als mondige burger wil je dan je beklag doen. Maar waar moet je naartoe? Van veel plaatsen hoor ik dat je als ouder door de gemeente wordt doorverwezen naar de vervoerder. Lekker gemakkelijk voor de gemeente, maar de ouders worden in de mangel genomen. Wat zijn de gevolgen voor je kind als je klaagt? Wie garandeert dat er ook iets met je klacht wordt gedaan? Hier ligt een gemeentelijke taak die niet afgeschoven mag worden. Door de klachten in ontvangst te nemen en te bespreken blijft de gemeente in contact met niet alleen de vervoerder, maar ook met haar burgers. Openbare aanbesteding is een magisch woord, omdat men verwacht daarmee goedkoper uit te zijn. Maar kun je het leerlingenvervoer wel zo aanbesteden, als de kwaliteit veel meer bepalend is dan de prijs per kilometer? Ik denk het niet, tenminste niet op de manier zoals het nu gaat. De bottleneck zit hem in het gemeentelijke apparaat. Dat moet veel beter toegerust zijn om de kwaliteit van het vervoer te beoordelen, waarbij het niet moet schromen om de expertise van de ouders te gebruiken. De ouders zien dagelijks wat er gebeurt met hun kinderen. Zij krijgen feedback van de scholen. Het instellen van een cliëntenraad waarin de ouders, de vervoerder en de gemeente vertegenwoordigd zijn, is een begin. Het geeft de ouders in ieder geval de mogelijkheid om rechtstreeks te spreken met de vervoerder en de gemeente. De auteur is raadslid van de Democratische Groepering Geldrop. (Bron: www.ed.nl,, 18 maart 2009) (Geplaatst: 18 maart 2009)